Assassination Classroom เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ผมได้อ่านเพียงเล่มแรกๆ แล้วรู้สึกไม่ชอบ จนเลิกอ่านไปหลายปี จากนั้นพอได้กลับมาลองอ่านอีกที ก็ค่อยรู้ว่าตัวเองเกือบพลาดเรื่องสนุกๆนี้ไปแล้ว
ที่ผ่านมาก็มีการ์ตูนที่ผมมารู้สึกชอบทีหลังแบบนี้เหมือนกัน อย่าง หงสาจอมราชันย์, วากาบอนด์, Claymore, Gundam Origin
เรื่องนี้เป็นการ์ตูนแนวชีวิตในโรงเรียนที่ผสมกับเนื้อหาเกี่ยวกับนักฆ่า ซึ่งคำว่านักฆ่าในที่นี้ก็ไม่ใช่อะไรโหดๆเลย แต่จะออกมาในแนวเก๋ๆอย่าง หนังสายลับแบบ เจมส์ บอนด์ ซะมากกว่า คือคนอ่านจะรู้ว่าตัวละครนี้เป็นนักฆ่า แต่ก็ไม่รู้สึกจริงจังอะไรมาก นอกจากคิดว่า เก่งและเท่ดีเท่านั้น
เนื้อเรื่องคร่าวๆคือ นักเรียนม.3 ในห้อง E ของโรงเรียนคุนุกิงาโอกะ ได้ถูกมอบหมายภารกิจสำคัญจากรัฐบาลให้ฆ่าครูประจำชั้นคนใหม่ของพวกเขา ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดมีความสามารถและความเร็วเหนือมนุษย์ ชื่อโคโระ โดยมีเงินหนึ่งหมื่นล้านเยนเป็นรางวัล ถ้าพวกเขาฆ่ามันได้
ด้วยเหตุนี้ เหล่าเด็กนักเรียน จึงต้องไปเข้าเรียนกับ อ.โคโระ เหมือนกับเวลาเรียนปรกติ ขณะเดียวกันพวกเขาก็ต้องหาทางฆ่าสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเหนือโลกตัวนี้ให้ได้ด้วย
ความสนุกของตัวเรื่อง จะมาจากการได้ชมชีวิตประจำวันระหว่างนักเรียนกับอาจารย์ ที่ฝ่ายหนึ่งคิดจะฆ่าอีกฝ่าย ส่วนฝ่ายที่จะถูกฆ่า ก็พยายามทำตัวเป็นอาจารย์ที่รักนักเรียนแบบจริงจังสุดขีด
เนื้อหาเรื่องนี้จึงเต็มไปด้วย ฉากตลกๆ ฉากความสัมพันธ์ระหว่างทุกคนในชั้นเรียน และก็มีเนื้อหาตอนยาวๆที่เข้มข้นแทรกมาเป็นระยะ ซึ่งตอนยาวๆพวกนี้ มักจะเกี่ยวกับ การพยายามฆ่า อ.โคโระ จากบุคคลภายนอก หรือไม่ก็ การแข่งขันระหว่างห้อง E กับ ห้องนักเรียนหัวกะทิ รวมทั้งดราม่าจากอดีตของตัวละครในเรื่อง เรียกว่ามาครบเลยครับ ทั้งฉากตลก ฉากต่อสู้ หรือตอนที่เนื้อเรื่องดีๆ
และฉากต่อสู้ก็ไม่ใช่แนวใช้พลังใส่กันตู้มๆบึ้มๆ ด้วย แต่จะออกมาในแนวหักเหลี่ยมเฉือนคมแทน ยกเว้นบางฉากที่ออกแนวพลังปะทะพลังบ้าง
ทางด้านการกำกับเรื่อง ก็ทำได้เยี่ยม ไม่มีตอนไหนที่รู้สึกว่ายืดยาวเกินไป ทุกช่วงของเนื้อหาจะจบก่อนที่คนดูจะเบื่อหมด แล้วจึงขึ้นเนื้อหาใหม่ จัดว่าเป็นนักวาดที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ไม่มีการออกทะเลใดๆเลย
ทางด้านตัวละคร ปกติแล้วผมจะไม่ค่อยชอบตัวละครที่เก่งเวอร์แบบตัวละครหลักอย่างอาจารย์โคโระ ที่เคลื่อนไหวได้เหนือมนุษย์ ไหวพริบดี สอนหนังสือได้แทบทุกวิชา ซักเท่าไหร่ เพราะรู้สึกเหมือนตัวละครประเภทเก่งสมบูรณ์แบบนี้ถูกสร้างมาเพื่อให้ถูกชื่นชมเท่านั้น
แต่คนวาดเรื่องนี้กลับทำให้ตัวละครอย่าง อ.โคโระ ดูไม่น่าอึดอัดเลย เพราะนอกจากคุณสมบัติเก่งกาจแล้ว ข้อด้อยของอาจารย์ก็มีเพียบ ไม่ว่าจะจิตใจเปราะบาง รักนักเรียนมากๆ ลามก แถมยังมีบทให้ถูกคนโน้นคนนี้รังแกบ่อยๆแม้จะมีพลังมากกว่าคนอื่นก็ตาม
และเป็นตัวละครที่เล่นมุขได้ฮาสุดในเรื่องด้วย จึงเป็นตัวละครหลักที่สมควรได้รับบทเป็นผู้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องมากที่สุด
นอกจากนี้เรื่องนี้ก็เต็มไปด้วยตัวละครเด็กหนุ่มๆสาวๆ เลยเป็นอาหารตากับคนที่ชอบตัวละครสาวๆน่ารักอย่างผมได้เป็นอย่างดี
โชคดีที่ในเรื่องไม่ค่อยมีตัวละครคุณสมบัติประหลาดเยอะนัก อย่างมากก็มีแค่พวกนักฆ่า หรือ[SPOIL นิดๆ]คนที่มีพลังบางอย่างเหมือน อ.โคโระ หรือที่ต่างไปจากพวกสุดก็คือ ริสึ สาวน้อยสมองกลที่มีชีวิตอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ แต่เธอก็ไม่ได้ดึงเรื่องให้พิสดารอะไรมาก เพราะริสึมีหน้าที่เป็นอุปกรณ์แสนสะดวกที่ทำให้เรื่องเดินไปโดยไม่ต้องอธิบายอะไรซะมากกว่า เช่น แฮกคอมพิวเตอร์ แฮกมือถือเพื่อแจกจ่ายข้อความให้นักเรียน
เพราะอย่างนี้เราจึงไม่ได้เห็นตัวละครที่ออกมากันเกร่อในการ์ตูนเรื่องอื่น เช่น มิโกะ นินจา สาวน้อยใส่ผ้าคาดปิดตา สาวไอดอล สาวอัจฉริยะIQ180 ใน Assassination Classroom และมันก็เป็นเรื่องดี เพราะตัวละครที่มีคุณสมบัติหลากหลายมากๆ จะทำให้เรื่องดูเละเทะเกินไป และรู้สึกเหมือนพยายามยัดเยียดให้คนอ่านชายชอบด้วย
แต่ก็ต้องเตือนไว้ก่อนว่า เรื่องนี้ไม่ได้เจาะจงตัวละครสาวๆมากนัก ส่วนมากจะได้บทแบบเบาบางกันทั้งหมดไม่ว่าหญิงหรือชาย เพราะคนวาดเน้นการนำเสนอภาพรวมของเนื้อเรื่อง มากกว่าจะเอานิสัยและชีวิตของตัวละครมาเป็นเนื้อหาหลัก
ผมชอบการนำเสนอแบบนี้มาก เพราะมันเหลือพื้นที่ให้คนอ่านจินตนาการเอาเองว่าตัวละครแต่ละตัวเป็นยังไง
ถึง AC จะไม่ได้มีฉากเซอร์วิส หรือเรื่องราวทะลึ่งตึงตังเลย แต่คนวาดก็แอบใส่มันในการ์ตูนอย่างจางๆ เพื่อตอนสนองนี้ดให้คนอ่านชายด้วยนิดหน่อย เช่นฉากยั่วยวนของอ.บิซ การพูดถึงเรื่องไซส์หน้าอกของสาวๆ แต่ก็อย่างที่บอก มีฉากแบบนี้ในเรื่องเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ในเรื่องจะมี 'เกร็ด' ความรู้เข้ามาสอดแทรกในบางครั้งบางคราว ไม่ว่าจะเป็นทางด้านวิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และอื่นๆ แต่ออกแนวเอาไว้รู้ประดับสมองเท่านั้น
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เด่นกว่าความรู้พวกนี้ คือสิ่งที่โคโระสอนนักเรียนเรื่องสังคมภายนอก ว่าโลกที่รอพวกเขาอยู่หลังจากเรียนจบ จะเต็มไปด้วยคน(น่ารังเกียจ)ประเภทใดบ้าง และเขาก็พยายามทำให้นักเรียนไม่เป็นคนแบบนั้น
แม้ในเรื่องจะเอ่ยถึงความน่ากลัวของสังคมอยู่บ่อยๆ แต่คนวาดก็ไม่ได้ให้รายละเอียดลงลึกอะไรนัก คงเป็นเพราะไม่อยากให้เรื่องมันหนักไป หรือไม่ก็ถูกฝ่าย บก เบรคไว้ก็ได้
จำนวนตัวอักษรและจำนวนกรอบภาพต่อหนึ่งหน้า อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูงนิดนึง แต่ก็ยังอ่านได้ค่อนข้างไหลลื่น
สมมุติว่า เรื่องที่ตัวหนังสือน้อยๆกรอบน้อยๆต่อหนึ่งหน้าอย่างบากิ กับจอมโหดกะทะเหล็กได้ 1 คะแนน
ขณะที่เรื่องที่ตัวหนังสือเยอะ กรอบภาพหนาแน่นในหนึ่งหน้ากระดาษ อย่าง วันพีซ เนกิมะ ฮายาเตะ ได้ 10 คะแนน
เรื่องนี้จะอ่านไหลลื่นประมาณ 6 คะแนนครับ อ่านแล้วไม่ค่อยสะดุดอยู่หน้าใดหน้าหนึ่งนานๆ
สรุป: เป็นเรื่องที่อ่านได้เพลินๆ สำหรับคนที่อยากอ่านอะไรตลกๆ เนื้อเรื่องดี แต่ไม่หนักมาก ไม่เจาะจงเรื่องอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครมากเกินไป และมีตัวละครสาวๆให้ดูเล่นบำรุงสายตาบ้าง
ข้อดี
- มีฉากตลกพอสมควร และค่อนข้างฮา
- เนื้อเรื่องดี และหลากหลาย แต่ละช่วงของเนื้อเรื่องไม่ค่อยยืด และไม่ออกทะเล ถ้าเป็นคนอื่นวาด ผมว่าคงมีการยัดฉากต่อสู้เข้ามามากกว่านี้จนเรื่องเละเทะแล้ว
- รักษาความหนักของเรื่องได้ดี ไม่มีอะไรให้เครียดมาก แต่ก็ไม่เฮฮาจนรู้สึกกลวงโบ๋
- ตัวละครหลักอย่าง อ.โคโระ ทำให้เรื่องนี้สนุกมาก ทั้งเก่งและอ่อนแอในเวลาเดียวกัน ในเรื่องอื่น ตัวละครเก่งๆแบบนี้มักจะได้บทโชว์ความเก่งและบทพูดซึ้งๆมากไปจนน่าหมั่นไส้
- ตัวละครสาวๆถูกออกแบบให้ดูเรียบๆไม่หวือหวา และไม่มีบทโดดเด่น จนคนอ่านรู้สึกเหมือนถูกยัดเยียดให้ชอบ
แต่พวกเธอก็ยังมีเสน่ห์แบบธรรมชาติ จนเพิ่มความน่าสนใจให้กับการ์ตูนเรื่องนี้ได้เหมือนกัน
- กระดาษดีมาก ข้างในปกมีสีด้วยแหละ
ข้อเสีย
- มีตัวละครแนวเก๊กๆอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ออกมาเยอะจนน่ารำคาญ
- บางครั้งตัวละครก็มีบทพูดแนวปรัชญาชีวิตที่เชื่อมโยงกับความเป็นนักฆ่าแบบดูฝืนๆขึ้นมา เหมือนกับคนวาดและฝ่ายบก.คิดว่าเรื่องนี้มีธีมนักฆ่า ก็เลยต้องใส่ปรัชญาให้ออกแนวนักฆ่าเข้ามาในเรื่องด้วย จะได้ไม่ดูเหมือนขาดอะไรไป
- ตอนยาวบางตอนไม่ค่อยสนุก แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ทนอ่านได้
8.5/10 ครับ น่าจะเป็นเรื่องที่ผมสามารถหยิบมาอ่านได้บ่อยเลย ถ้ามีตอนสั้นๆตลกๆมากกว่านี้ ก็จะให้ 9-9.5อยู่หรอก
